Afgelopen zondag was er een oecumenische viering in de RK-kerk aan de Kudelstaartse weg.
Het is inmiddels al een langjarige traditie dat wij enkele keren per jaar, samen met onze rooms katholieke broeders en zusters een gezamenlijke viering hebben; een keer in het (vroege) voorjaar en een keer in de (late) zomer.
Dit jaar komt er overigens ook nog een derde oecumenische viering.
Wij hopen op D.V. 10 juni weer een gezamenlijke dienst te houden, in verband met het jubileum dat RKDES in die tijd viert: ‘een hagenpreek’ om maar eens een oude term uit de kast te halen.
Het bijzondere is natuurlijk wel dat deze hagenpreek dan plaatsvindt mét onze RK-broeders en zusters, terwijl de oorspronkelijke versie hiervan in de estiende eeuw juist daartégen gericht was…..

Komende zondag is er weer een ‘gewone’ dienst in De Spil. In die dienst hoopt mw. Creemer, ons allen welbekend, voor te gaan.
Wij rekenen op een mooie dienst en hopen dat u er allemaal ook weer wilt zijn.

Voor deze zondag vraagt Kerk in Actie ons te collecteren voor de ontwikkeling van de landbouw in de Sahel-landen, u weet wel, de landen in het gebied van de Sahara – nu al jarenlang de droogste plek op aarde.
Wij willen deze collecte graag iets ‘specifieker’ maken; zoals u wellicht nog weet hebben er de afgelopen weken ook enkele berichten in het kerkblad gestaan over de situatie in Tamaci, het dorpje in Niger waar we al eerder actie voor hebben gevoerd;
We hebben onlangs een eerste bedrag van duizend euro aan noodhulp, via de Stichting VivaSahel, naar Niger gezonden om daar gierst (een graansoort) van te kunnen kopen.
Dat is natuurlijk maar toereikend voor een heel beperkte periode: de directe behoefte aan graan is veel groter.
Vanzelfsprekend zijn wij niet in staat om in die gehele behoefte te voorzien, maar veel druppels op een gloeiende plaat maken wel dat die plaat tóch afkoelt: alle druppels helpen!
Daarom is de uitgangscollecte van komende zondag bestemd om graan te kopen voor de inwoners van Tamaci.
We zullen de collecteopbrengst uiteraard weer via de Stichting VivaSahel ‘ter bestemde plekke’ laten komen.
Hoewel u zich waarschijnlijk ook zult realiseren dat dit wel niet de laatste keer zal zijn dat we u voor dit doel een bijdrage vragen, hopen we dat u mild wilt zijn in uw gaven!
de ZWO-commissie

Op 27 januari jl, afgelopen vrijdag dus, was het 67 jaar geleden dat het Sovjet-Russische leger het vernietigingskamp Auschwitz heeft bevrijd.
Het kamp waarin honderdduizenden joden en zigeuners, homoseksuelen en andere door de Nazi’s verguisde bevolkingsgroepen in de jaren tussen 1941 en 1945 zijn vermoord in de zgn. ‘holocaust’.
Sindsdien staat Auschwitz symbool voor deze holocaust; hoewel Auschwitz zeker niet het enige kamp was waarin gemoord werd, is het wel het kamp geweest waarin op de meest 'gesystematiseerde wijze’ mensen letterlijk werden vernietigd.
De resten van het kamp Auschwitz kunt u nog steeds bezoeken; om te zien en te ervaren in welke mensonterende omstandigheden een en ander verliep.
Een bezoek aan dit kamp is niet ‘interessant’ maar geeft wel een ‘verbijsterend beeld van de werkelijkheid’ en is om die reden absoluut aan te raden.

Ik schreef het al eens eerder in het kerkblad: vernietiging van joden of andere bevolkingsgroepen op grote schaal is niet iets wat alleen maar in het verleden voorkwam en wat wij nu kunnen zien als ‘geschiedenis’.
De massale Jodenvervolgingen in de Tweede Wereldoorlog zijn niet van de een op de andere dag begonnen; wat, tamelijk onschuldig en door veel mensen niet afgewezen, begon met het dragen van een ster als teken van het feit dat iemand Jood was, ging verder met het weren van Joden uit winkels en wijken.
Uiteindelijk eindigde dit in de massale deportaties en gruwelijke dood van miljoenen.
Daarom is een aantal jaren geleden 27 januari uitgeroepen tot ‘internationale herdenkingsdag tegen de olocaust’.
Opdat wij dat nooit zullen vergeten en – belangrijker – dat wij ons in zullen zetten om ervoor te zorgen dat dit nooit meer gebeurt.
En, we moeten ons geen illusies maken.
Antisemitisme en haat naar andere bevolkingsgroepen is nog altijd onder ons en het sluipt nog steeds stapsgewijs naar binnen.
Langzamerhand vinden we, al dan niet onder druk van politieke groeperingen of de publieke opinie, dingen normaal met betrekking tot bevolkingsgroepen die dat natuurlijk helemaal niet zijn.
In plaats van respect voor andere etnische en godsdienstige groeperingen komt er een ‘afzetten tegen’; en langzamerhand schuift dat naar een vorm van haat.
En dat dergelijke zaken heel diep in de mensen zit mag blijken uit het feit dat de vernietiging van miljoenen Armeniërs in de Eerste Wereldoorlog, nú, bijna honderd jaar later nog steeds leidt tot forse politieke spanning tussen Frankrijk en Turkije.
En, uit recent onderzoek is gebleken dat 20% van de Duitse jeugd absoluut niet weet wat Auschwitz is, laat staan wat daar gebeurd is.
Dat is zeer zorgelijk – te vrezen valt dat het in Nederland weinig beter is.
Als christenen hebben wij ook tot taak om ervoor te zorgen dat de gruwelen van de holocaust niet vergeten worden en tegelijkertijd ons ervoor te beijveren dat deze nooit meer kunnen gebeuren, ook niet in de vorm van ‘binnensluipende beperkingen voor hele bevolkingsgroepen!
Niet alleen op de Holocaust International Memorial Day, maar ook op alle 364 (of 365) andere dagen van het jaar.
Scriba